Άρες μάρες

"Τα βιβλία του συγγραφέα κ Α. Κρασανάκη για τη γλώσσα και γραφή,  σύμφωνα με τις αρ. πρωτ. Γ2/1105/12-2-1192 και Γ1/4/3-2-1992 αποφάσεις του Υπουργού Παιδείας (Ύστερα από πρόταση των Δ/νσεων Σπουδών της Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης),  έχουν εγκριθεί για αγορά προς εμπλουτισμό των βιβλιοθηκών όλων των Δημοτικών Σχολείων και όλων των Γυμνασίων και Λυκείων της Ελλάδος."

Έτσι αυτοδιαφημίζεται ο Κρητικός ερασιτέχνης γλωσσολόγος Αδαμάντιος (Μάκης) Κρασανάκης στην ιστοσελίδα του, και υποθέτω δυστυχώς ότι είναι αλήθεια. "Δυστυχώς", διότι τα γλωσσολογικά τουλάχιστον βιβλία του -- και είναι πολυγραφότατος ο ευλογημένος! -- είναι συρραφή ανοησιών. Έπεσα τυχαία, χαζεύοντας στο Διαδίκτυο, πάνω σ'ένα απ΄αυτά, επιγραφόμενο "Ελληνική γραφή", και άρχισα να σταχυολογώ διάφορα κουφά που λέει, ωσότου... κουράστηκα και σταμάτησα. Παραθέτω εδώ μερικά από όσα μάζεψα. Κοιτάξτε το πάντως: είναι περιβόλι. Και είναι κρίμα, γιατί είναι εμφανώς γραμμένο με φιλότιμο και αγάπη για το αντικείμενό του...

'Ο,τι βρίσκεται εντός αγκυλών είναι δική μου προσθήκη.

---

Το ελληνικό σύστημα γραφής είναι το πιο εύκολο και το πιο τέλειο του κόσμου.
_ Γράφει καλύτερα και από το μαγνητόφωνο και μαθαίνεται μόλις σε 30’

Η Ελληνική Γραφή είναι η πιο τέλεια και η πιο εύκολη του κόσμου, αφού είναι η μόνη  στον κόσμο που γράφει-υποδείχνει και την ορθή προφορά  και  την ορθή έννοια των λέξεων και μάλιστα με ένα πανεύκολο στην εκμάθησή του τρόπο.

[Μετά τον πίνακα ΟΛΩΝ των γραμμάτων του αλφαβήτου] Τα ως άνω γράμματα του ελληνικού αλφάβητου ονομάζονται  στοιχεία ή ψηφία, επειδή μ’ αυτά δημιουργούμε και άλλα γράμματα, τα δίψηφα γράμματα: ΟΥ(ου) = u, ΑΙ(αι) = Ε(ε) ...

Στο ελληνικό αλφάβητο δεν αναφέρεται [sic] ούτε το σύνολο των γραμμάτων του ελληνικού συστήματος γραφής ούτε και το σύνολο των φθόγγων της ελληνικής γλώσσας, αφού από τη μια δεν αναφέρεται ο φθόγγος u (δεν αναφέρεται, επειδή γράφεται δίψηφα, δηλαδή ΟΥ(ου)) και από την άλλη δεν αναφέρονται τα δίψηφα γράμμα: ΑΙ(αι) = [ε],    ΕΙ(ει) = ΥΙ(υι) = [ι],  ΜΜ(μμ) =μ… (δεν αναφέρονται, επειδή αναφέρονται τα στοιχεία τους,  δηλαδή τα: ΑΙ(αι) = Α(α) + Ι(ι)….).   Για τον ίδιο λόγο στο λατινικό αλφάβητο αναφέρονται τα: U(u), D(d), G(g), B(b), Χ(χ) και δεν αναφέρονται τα: ΤΗ(th), PΗ(ph), AE(ae), OE(oe)...

Οι αλφαβητικές λέξεις:  ά-λφα. β-ήτα...   είναι άκλιτες, όπως και οι αριθμοί: δυο, τρία [!],.. επειδή οι λέξεις αυτές παλιά ήσαν συνάμα και αριθμοί:  Α(α) = 1, Β(β) = 2,…., Στ(στ) = σ, … Ι(ι) = 10, ΙΑ(ια) = 11…

Οι φθόγγοι: ρ, λ, μ, ν, σ, ζ λέγονται ημιφωνικοί (ως γράμματα λέγονται ημίφωνα), επειδή είναι δυνατόν να μπουν μεταξύ άλλου συμφώνου και φωνήεντος, π.χ.: έκζεμα, άρση, κρότος, κλάσμα, άλμα...

Δίψηφα γράμματα:   ΟΥ(ου), ΑΙ(αι), ΕΙ(ει), ΟΙ(οι), ΥΙ(υι)
Ομοήχα γράμματα: Α(α) = [α],  ΟΥ(ου) = [u],   ...

Τα γράμματα B(b), G(g), D(d), του λατινικού αλφάβητου δεν παριστούν φθόγγους, αλλά  συμπλέγματα φθόγγων, τα:  μπ, γκ, ντ, που στην ελληνική γραφή δε θεωρήθηκε αναγκαίο.
Οι Λατίνοι χρησιμοποιούσαν τα γράμματα b, d, g αντί  για τα mp, nt, ng στις απλές λέξεις: bellum, Graecia, demereo, gario....  και τα  n + p,v,f = mp, mv, mf,    n + t = nt, n +c = nc.... στις σύνθετες: in-perio > imperio, con-pania > compania, con-texto, contempora, con-capio... Παρέβαλε και στην Ελληνική: εκ-στρατεία & Ξέρξης, συν-πονώ > συμπονώ, συν-βαίνει > συμβαίνει...

Με το γράμμα Υ(υ) = [ι]  γράφουμε το φθόγγο [ι] που προέρχεται από ορισμένα φθογγικά πάθη, όπως από τον ιωτακισμό του [ου]: κούπα (cupa) > κύπη, κύπελλο,... και των επιθέτων σε -ις/ος: μακρός & μακρύς, ελαφρός & ελαφρύς..,
Με το γράμμα Υ(υ) = [β/φ] γράφουμε το ληκτικό φθόγγο [β/φ] στις λέξεις «ταυ, ευ», άρα και στα σύνθετα και παράγωγά τους: Eυ-αγγελία, ευ-φορία, ευ-γένεια, ευ-χή, ταυτίζω,.... [Στις υπόλοιπες περιπτώσεις χρησιμοποιούμε τα γράμματα Β(β) Φ(φ): βάρος, βαθύς, φάρος, φόρος..

Στην αρχή και μέσα στη λέξη [το Σ] προφέρεται κανονικά: σκάλα, σπίτι, στάση, Σταμάτης, σθένος, άσωτη... και στο τέλος τη λέξης σβηστά, λιγότερο ηχηρά απ’ ότι όταν βρίσκεται άλλου, σιγιστικά – απ’ όπου και «σίγμα» (σιγώ): σκάλα, καλός.,

O φθόγγος σ,ς [sic] όταν ακολουθούν οι φθόγγοι: β γ δ μ ν ρ λ καμιά φορά [μόνο;] προφέρεται και ως ζ:

Τα συμπλέγματα: αυ, ευ, ηυ προκύπτουν, όταν το  γράμμα Υ(υ) = [β/φ] μπει αντί του Β(β)/ Φ(φ) ως ληκτικό (εδώ είναι κάτι ως το –ς) στις μονοσύλλαβες λέξεις: ευ (= καλώς) ταυ.. ή ως πρόσφυμα σε κατάληξη -εω, -αω..: οδός > οδε(ύ)ω,  αναπά(υ)ω - αναπα(ύ)ομαι.... Κάτι που διατηρείται και στα σύνθετα  και παράγωγά με αυτά: ευγένεια, ευ-τυχία,  ταυ-τίζω...   [errare humanum est, perseverare diabolicum]

πολλοί νομίζουν ότι τα δίψηφα γράμματα πριν προφέρονταν ως δείχνουν τα στοιχεία τους, ενώ δεν είναι έτσι, αφού τα: ΑΙ(αι), ΕΙ(ει), ΟΙ(οι), ΥΙ(υι) μπαίνουν και αντί των  ομόφωνων Ε(ε), Ι(ι) στην κατάληξη  ορισμένων λέξεων ...

---

[Κι ένα παράθεμα από άλλο βιβλίο του ίδιου, επιγραφόμενο "Ψεύδη για την ελληνική γλώσσα και την ελληνική γραφή", που φωτίζει, πιστεύω, τη νοοτροπία του συγγραφέα:]

"Οι φθόγγοι φωνήεντα σε όλες τις γλώσσες και σ' όλες τις εποχές δεν είναι ούτε 12 ούτε 6 ούτε 7 κ.τ.λ., αλλά 5, οι: [α] [ε] [ο] [ι] [ου]. Απλώς σε πολλές γραφές δεν παρίστανται με ανάλογα γράμματα, αλλά με περισσότερα ή λιγότερα, ανάλογα με το σύστημα."

['Ολες δηλαδή οι γλώσσες, σε όλη της ιστορία της ανθρωπότητας, είχαν και έχουν τα πέντε φωνήεντα της σημερινής ελληνικής, και μόνο αυτά. Το γαλλικό u ή το αγγλικό a (στα man, cat) δεν είναι φθόγγοι φωνήεντα!]

"Διορθωμένο ιουλιανό" ημερολόγιο

Όπως όλοι ξέρουμε -- ή θα έπρεπε να ξέρουμε :-) -- μέχρι και τις αρχές του 20ο αιώνα οι Ορθόδοξες εκκλησίες και οι χώρες όπου επικρατεί η Ορθοδοξία ακολουθούσαν το ιουλιανό ημερολόγιο, που από το Μάρτιο του 1900 είχε 13 ημέρες διαφορά με το γρηγοριανό, που χρησιμοποιούσε η Δύση. Αυτό που ελάχιστοι ξέρουν είναι ότι και σήμερα ακόμη, η Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο ισχυρίζονται ότι ακολουθούν όχι το γρηγοριανό ημερολόγιο, παρά το "διορθωμένο ιουλιανό"!

Ως γνωστόν, το ιουλιανό ημερολόγιο -- βασικά δηλαδή το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο, όπως μεταρρυθμίστηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα το 45 π.Χ. βάσει εισηγήσεων του Αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη και υιοθετήθηκε από την Εκκλησία της Ρώμης και σταδιακά και από όλες τις άλλες χριστιανικές Εκκλησίες, παρεκκλίνει ελαφρά από την αστρονομική πραγματικότητα: το ιουλιανό έτος διαρκεί 365 ημέρες συν μία (τη δίσεκτη) κάθε τέσσερα χρόνια, δηλαδή κατά μέσον όρο 365 ημέρες και 1/4 της ημέρας, ενώ στην πραγματικότητα ο κύκλος των εποχών διαρκεί 11 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα (1/128 της ημέρας) λιγότερο.  Το λάθος αυτό, τελείως ανεπαίσθητο στη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής, συσσωρεύτηκε με τους αιώνες και κάποια στιγμή (το 1583) η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έκρινε σκόπιμο να διορθώσει το ημερολόγιο, ορίζοντας ότι τα έτη που τελειώνουν σε 00 (και που στο ιουλιανό ημερολόγιο είναι δίσεκτα, όπως όλα τα έτη που διαιρούνται δια 4) θα είναι δίσεκτα μόνον όταν διαιρούνται διά 400. Έτσι, το 1700, το 1800 και το 1900 δεν λογίστηκαν δίσεκτα στη Δύση, ενώ το 2000 λογίστηκε. Με την ίδια ευκαιρία, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ αφαίρεσε δέκα ημέρες από τον Οκτώβριο του 1583, ούτως ώστε να επανέλθει το ημερολόγιο στην ίδια θέση που ήταν και την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν παγιώθηκαν διάφορες λεπτομέρειες του λειτουργικού έτους και ιδίως η ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα. Οι Προτεσταντικές Εκκλησίες ακολούθησαν αργά ή γρήγορα τη γρηγοριανή μεταρρύθμιση (η Αγγλικανική Εκκλησία μόλις το 1752!), οι Ορθόδοξες όμως αρνήθηκαν να συνταχθούν με τον αφορισμένο, σχισματικό, επικατάρατο Πάπα, κι έτσι μπήκε ο 20ός αιώνας με τη Ρωσία και τα Βαλκάνια  ν'ακολουθούν ακόμη το ιουλιανό, του οποίου η διαφορά με το γρηγοριανό είχε στο μεταξύ αυξηθεί (από το Μάρτιο του 1900) σε 13 ημέρες. Γι΄αυτό διαβάζουμε π.χ. ότι ο ο ελληνικός στρατός μπήκε στη Θεσσαλονίκη στις 13/26 Οκτωβρίου 1912 ή ότι ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ δολοφονήθηκε στις 5/18 Μαρτίου 1913.

Οι προφανείς  τεχνικές δυσκολίες που προξενούσε  αυτή η διαφορά την εποχή του τηλεγράφου και του σιδηροδρόμου πίεζαν τα κράτη που ακολουθούσαν ακόμη το ιουλιανό ημερολόγιο να ευθυγραμμιστούν με τη Δυτική Ευρώπη. Για να γίνει όμως αυτό χρειάστηκαν φοβερές ανατροπές: στη Ρωσία, η Οκτωβριανή Επανάσταση (που ονομάζεται έτσι γιατί έγινε στις 25 Οκτωβρίου 1917 με το ιουλιανό ημερολόγιο, εορταζόταν όμως στις 7 Νοεμβρίου με το γρηγοριανό!), στη Σερβία ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και η μετεξέλιξη του μικρού βαλκανικού κράτους σε Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, και στην Ελλάδα η Μικρασιατική Καταστροφή. Πράγματι, το γρηγοριανό ημερολόγιο επιβλήθηκε στη χώρα μας με απόφαση της επαναστατικής κυβέρνησης Πλαστήρα τον Οκτώβριο του 1923.

Οι εθνικές ορθόδοξες εκκλησίες βρέθηκαν έτσι ξεκρέμαστες. Η ρωσική και η σερβική εκκλησία παρέμειναν πιστές μέχρι σήμερα στο ιουλιανό ημερολόγιο και γιορτάζουν λ.χ. τα Χριστούγεννα 13 ημέρες μετά τους περισσότερους άλλους Χριστιανούς και... μετά την κοσμική Πρωτοχρονιά, στις 7 Ιανουαρίου του γρηγοριανού ημερολογίου, η Εκκλησία της Ελλάδος όμως και το Οικουμενικό Πατριαρχείο (που βρισκόταν τότε σε δεινή θέση, φοβούμενο μήπως υπαχθεί και αυτό στην ανταλλαγή των πληθυσμών) ακολούθησαν το παράδειγμα του Ελληνικού Κράτους το Μάρτιο του 1924, μετά από "Πανορθόδοξο Συνέδριο" (όχι σύνοδο!), όπου δεν είχαν εκπροσωπηθεί τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Για να μην παραδεχτούν όμως ότι συντάσσονται με τους αφορεσμένους κλπ. παπικούς, επισήμως δέχτηκαν όχι το γρηγοριανό, παρά το "διορθωμένο ιουλιανό" ημερολόγιο!

Πού έγκειται η διαφορά του "διορθωμένου ιουλιανού ημερολογίου" από το διεθνώς εν χρήσει γρηγοριανό;
Όπως είπαμε, δίσεκτα είναι για όλους τα έτη που το νούμερό τους διαιρείται διά 4. Στο γρηγοριανό ημερολόγιο εξαιρούνται τα έτη που διαιρούνται διά 100 αλλά όχι διά 400. Μ'άλλα λόγια, είναι δίσεκτο το 2000 αλλά όχι τα 2100, 2200, 2300, είναι πάλι δίσεκτο το 2400, αλλά όχι το 2500, 2600, 2700, και είναι πάλι δίσεκτο το 2800, αλλά όχι τα 2900, 3000, 3100. Στο "διορθωμένο ιουλιανό" είναι δίσεκτα τα έτη των αιώνων όταν, διαιρούμενα δια 900, αφήνουν υπόλοιπο 2 ή 6. Δηλαδή ποια; Πάλι το 2000 (αφού 20=2*9+2) και το 2400 (αφού 24=2*9+6), και μετά πια... το 2900 αντί του 2800, το 3300 αντί του 3200, το 3800 αντί του 3600, το 4200 αντί του 4000 κ.ο.κ!
Αυτό είναι όλο! Θα υπάρξει δηλαδή μιας ημέρας διαφορά ανάμεσα στις Ορθόδοξες και τις άλλες Εκκλησίες τον 29ο αιώνα (αυτό θα πει μακρόπνοος σχεδιασμός!), θα επανέλθει ο συγχρονισμός από το Μάρτιο του 2900 και μέχρι το 3200, θα υπάρξει πάλι μιας μέρας διαφορά τον 33ο αιώνα κ.ο.κ.

Παραθέτω από μια ορθόδοξη ιστοσελίδα:
"Σαφώς δηλούται από την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά αποδεικνύεται και επιστημονικά, ότι δεν απεδέχθη τη διόρθωση των Λατίνων, αλλά δέχτηκε τη διόρθωση των Ορθοδόξων αστρονόμων, που της προτάθηκε και εισήγαγε νέο ημερολόγιο (διορθ. Ιουλιανό), κατά πολύ ακριβέστερο του Γρηγοριανού. Το ότι μέχρι το 2800 η διόρθωση ομοιάζει με εκείνη του Γρηγοριανού δεν συνηγορεί για την ταυτοποίησή τους. Μετά το 2800 γίνεται εμφανής η διαφορά. Έτσι, το 2800 την ίδια ημέρα, το Ιουλιανό ημερολόγιο θα δείχνει 10 Φεβρουαρίου, το Γρηγοριανό 29 Φεβρουαρίου και το διορθ. Ιουλιανό 1 Μαρτίου, δεδομένου, ότι τόσο το Ιουλιανό, όσο και το Γρηγοριανό θεωρούν το 2800 ως δίσεκτο, ενώ το διορθ. Ιουλιανό όχι, καθότι θεωρεί δίσεκτο το 2900, αντίθετα με τα άλλα δύο ημερολόγια."

Και ρωτώ: υπάρχει έστω και ένας λογικός άνθρωπος που να πιστεύει ότι άμα έρθει η ώρα, η 29η Φεβρουαρίου δηλαδή του 2800, και δεν έχει επέλθει ως τότε ούτε η Δευτέρα Παρουσία ούτε η Ένωση των Εκκλησιών, ο ορθόδοξος κόσμος θα αποφασίσει να παρεκκλίνει κατά  μία ημέρα από τον υπόλοιπο, γιατί έτσι θα έχει αποφασίσει ένα κατ'όνομα μόνον πανορθόδοξο συνέδριο 900 χρόνια πριν;

Αλλά η αστρονομική ακρίβεια; θ'αντιτείνει ίσως κάποιος. Ναι, πράγματι· το "διορθωμένο ιουλιανό"  είναι ακριβέστερο από το γρηγοριανό, με την έννοια ότι το γρηγοριανό έχει ετήσιο σφάλμα 26 δευτερολέπτων, ενώ το ετήσιο σφάλμα του διορθωμένου ιουλιανού είναι μόλις 3 δευτερολέπτων.  Σε ΤΡΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ δηλαδή από σήμερα, το γρηγοριανό θα έχει συσσωρεύσει μιας ημέρας σφάλμα -- αν βέβαια έχει μείνει σταθερή ως τότε και η διάρκεια της περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο και η διάρκεια της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της. Αλλά λόγω διάφορων φαινομένων (τριβής, παλιρροιών, πτώσης μετεωριτών, θερμοπυρηνικών διεργασιών στον Ήλιο...) και οι δύο αυτές διάρκειες μεταβάλλονται με τις χιλιετίες. Είναι λοιπόν αστείο να σχεδιάζουμε από τώρα να διασπάσουμε το 2800 την ημερολογιακή ενότητα του χριστιανικού κόσμου  -- αλλά και του υπόλοιπου, που για προφανείς ιστορικούς λόγους χρησιμοποιεί για κοσμικούς σκοπούς το γρηγοριανό ημερολόγιο -- για λόγους όχι μόνο άσχετους με την Ορθόδοξη πίστη ή την παράδοση, παρά ούτε καν θεμελιωμένους σε ακλόνητη αστρονομική βάση!

Σε ένα σημείο φυσικά διαφέρει ουσιαστικότατα το ημερολόγιο των Ορθόδοξων Εκκλησιών και χωρών  από το γρηγοριανό: στον υπολογισμό του Πάσχα, που (όπως εξηγήσαμε σε άλλη ανάρτηση) εξακολουθεί να γίνεται με το ιουλιανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα συχνά (π.χ. φέτος) να πέφτει Μάη μήνα, ανατρέποντας διάφορες λεπτομέρειες της καθιερωμένης τάξης του λειτουργικού ημερολογίου. Σ'αυτό (και μόνο σ'αυτό) έχουν κάποιο δίκιο οι παλαιοημερολογίτες, οι συνεχιστές δηλαδή εκείνων των Ορθοδόξων που δεν ακολούθησαν τη μεταρρύθμιση του 1924 -- θα έπρεπε να είχε μεταρρυθμιστεί μαζί και το Πασχάλιο...

Η θέση της γυναίκας στις εκκλησιαστικές δραστηριότητες

Το απόσπασμα που θα διαβάσετε δεν είναι του προπερασμένου αιώνα -- είναι του 2008, από κριτική μιας νεοελληνικής μετάφρασης της Βίβλου, στη συντακτική επιτροπή της οποίας μετείχε και μια ποιήτρια:

"... στὴ μεταφραστικὴ ἐπιχείρησι τῆς Βίβλου, ποὺ δίνει ἐν τέλει καὶ τὴν ἔκφρασι τῆς μεταφρασμένης Βίβλου, ἔβαλαν γυναῖκα, πρᾶγμα ποὺ δὲν ξανάγινε στὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ εἶναι τελείως ἀνιστόρητο καὶ προτεσταντικό. ποιοί τοὺς ἔμαθαν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; οἱ προτεστάντες τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρίας, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι τους ἐπισκοπῖνες γυναῖκες; ὁμιλίαι κακαὶ φθείρουσιν ἤθη χρηστά˙ δὲν τὸ διάβασαν αὐτὸ στὴ Βίβλο ποὺ μεταφράζουν; ἢ δὲν τὸ κατάλαβαν κι αὐτό; ἡ γυναίκα στὴν ἐκκλησία κατὰ τὴ Βίβλο, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, δὲν κηρύττει, δὲν ἐκφράζεται, δὲν λαλεῖ, δὲν διδάσκει, μὲ κανέναν τρόπο, δὲν ἱερατεύει, δὲν χειροτονεῖται, δὲν ἡγεῖται, δὲν αὐθεντεῖ ἀνδρός, οὔτε διορθώνει οὔτε σουλουπώνει ἄντρα καὶ μάλιστα στὸ λόγο του, ἀλλὰ ἐν ἐκκλησίᾳ σιγᾷ καὶ μόνο διακονεῖ, χωρὶς βέβαια καὶ νὰ προσεύχεται ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ πληρώματος ἐν ἐκκλησίᾳ ἐκφώνως ὅπως ὁ ἄντρας διάκονος. θὰ μποροῦσαν νὰ τὴν ἔχουν τὴν ποιήτρια, γιὰ νὰ τοὺς φτιάχνῃ καφέδες ἢ τὸ πολὺ νὰ δακτυλογραφῇ, καθὼς καὶ στὴν ἀρχαία ἐκκλησία ὑπῆρχαν γυναῖκες καλλιγράφοι˙ ὄχι νὰ διευθετῇ τὴν ἔκφρασι τῆς Βίβλου. ἀφοῦ οἱ ἴδιοι νιώθουν ὅτι δὲν κατέχουν τὴ γλῶσσα στὴν ὁποία μεταφράζουν [...], τὴ λαλούμενη δηλαδὴ καὶ μητρική τους γλῶσσα, γιατί δὲν προσέλαβαν ἕνα φιλόλογο ἄντρα;"

Δράστης της κριτικής αυτής, που μπορείτε να τη βρείτε ολόκληρη εδώ, είναι ο αμίμητος Κωνσταντίνος Σιαμάκης, θεολόγος και φιλόλογος με αξιοθαύμαστη κατάρτιση αλλά και ασυνήθιστη παρρησία, συχνά δυστυχώς εμπνεόμενη από θρησκευτικό φανατισμό. Διαβάστε τα έργα του, είναι διδακτικότατα και συνάμα περιβόλι! Ιδού δυο ακόμη δείγματα:

Από άλλο άρθρο της ιστοσελίδας "Περιβιβλικά":  "ἔκπτωτος πατριάρχης Ἰωακὶμ Γ΄ ( 1878 - 84 καὶ 1901 - 12), ἕνας ἄπιστος πολιτικάντης, ποὺ ἡ κάψα του ἦταν νὰ εἶναι ‘’ἐθνικὸς ἀνὴρ’’ σὰν τοὺς ἀπίστους καὶ ἀνηθίκους πολιτικάντηδες καὶ καπεταναίους Χρυσόστομο Καλαφάτη Σμύρνης καὶ Γερμανὸ Καραβαγγέλη Καστοριᾶς κι Αἰμιλιανὸ Λαζαρίδη Γρεβενῶν καὶ Χρυσόστομο Χατζησταύρου Καβάλας κι Ἀθηνῶν" (τους δύο τουλάχιστον η Ελλαδική Εκκλησία τους θεωρεί, αν δεν κάνω λάθος, εθνομάρτυρες)

Ο Μάλθους "δρομολόγησε τὴν ἐπινόησι ἀντισυλληπτικῶν συσκευῶν σκευασμάτων καὶ μεθοδειῶν, γκρεμίζοντας τὴν ἀνθρωπότητα στὸ βάραθρο τῆς σιχαμερῆς καὶ ἀνθρωποκτόνου διαστροφῆς τοῦ καταραμένου Αὐνάν (στο ίδιο άρθρο, λίγο πιο κάτω, βγάζει κίναιδους το Δαρβίνο και το Φρόυντ!!!)

Γενοκτονίες

(Από την εφημερίδα ΑΥΓΗ -- άρθρο του Γ. Ανδρανιστάκη)

Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν είναι αρνητές, είναι εγκωμιαστές. Γνωρίζουν ότι το Ολοκαύτωμα έγινε, πώς να μην το γνωρίζουν άλλωστε, υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν ηχητικά, υπάρχουν μαρτυρίες των επιζησάντων αλλά και των ίδιων των ναζί, και γουστάρουν που έγινε. Καλά έκαναν και τους έκαψαν τους Εβραίους οι ναζί και μακάρι να βρεθούν και σήμερα κάποιοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Όχι μόνο για τους Εβραίους αλλά και για τους κομμουνιστές, τους Τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους. [...] Γι' αυτό είναι τελείως λάθος να μπαίνει η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δίπλα στην αμφισβήτηση της Γενοκτονίας των Ποντίων και την Καταστροφή της Σμύρνης [...]

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

Και πάλι για το Πάσχα

Και πάλι για το Πάσχα

To 2010 και 2011, το Γρηγοριανό Πάσχα (αυτό που συνήθως λέμε "Καθολικό", αν και το ακολουθούν και οι Διαμαρτυρόμενοι) συνέπεσε με το Ιουλιανό (που ακολουθούν όλες οι Ορθόδοξες εκκλησίες, και οι παλιοημερολογίτικες σαν τη σερβική και τη ρωσική, και οι νεοημερολογίτικες σαν τη δική μας). Αυτό -- σύμπτωση σε δύο διαδοχικές χρονιές -- είναι αρκετά σπάνιο, και ίσως ενδιαφέρει κάποιους η εξήγηση του γιατί συνέβη και πότε θα ξανασυμβεί.

Ο υπολογισμός της ημερομηνίας του Πάσχα βασίζεται στην παραδοχή ότι 19 χρόνια ισοδυναμούν με 235 σεληνιακούς μήνες, και ότι συνεπώς οι φάσεις της σελήνης επανέρχονται στις ίδιες ημερομηνίες κάθε 19 χρόνια («Μετώνειος κύκλος»). Στο ιουλιανό ημερολόγιο, αυτό είναι εκπληκτικά (αλλά όχι τελείως) ακριβές: 19 ιουλιανά έτη διαρκούν κατά μέσον όρο 19*365,25 = 6939,75 ημέρες (το ,25 είναι από τη δίσεκτη ημέρα που προστίθεται κάθε 4 χρόνια), ενώ 235 μέσοι σεληνιακοί μήνες διαρκούν 6939,686 ημέρες,  δηλαδή μόλις 0,064 ημέρες ή... μιάμιση ώρα λιγότερο. Πρέπει δηλαδή να περάσουν 16 μετώνειοι κύκλοι, κάπου 300 χρόνια, για να συσσωρευθεί λάθος μιας ημέρας.

Ως γνωστόν, το Πάσχα αποφασίστηκε ήδη τον Δ' αιώνα μ.Χ. να εορτάζεται την Κυριακή που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης. Με την παραδοχή ότι η άνοιξη αρχίζει στις 21 Μαρτίου και ότι οι φάσεις της Σελήνης  επαναλαμβάνονται κάθε 19 χρόνια, για τον προσδιορισμό της ημερομηνιας του Πάσχα  αρκεί ένα πινακάκι σαν το παρακάτω που να δίνει για 19 χρόνια τις ημερομηνίες των πασχαλινών πανσελήνων, όπου στην πρώτη σειρά γράφεται το υπόλοιπο της διαίρεσης της χρονολογίας διά 19 -- δηλαδή π.χ. 18 για φέτος, αφού 2013 = 19*105 + 18 -- ενώ οι ημερομηνίες της δεύτερης σειράς είναι βέβαια με το ιουλιανό ημερολόγιο, δηλαδή η αναγραφόμενη κάτω από τον αριθμό 18 ημερομηνία 17/4 είναι κατά... κόσμον 30/4, και πράγματι φέτος είχαμε Πάσχα την Κυριακή 5 Μαΐου:

υπόλ. διά 19	0	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	13	14	15	16	17	18
πασχαλ. πανσέλ.	5/4	25/3	13/4	2/4	22/3	10/4	30/3	18/4	7/4	27/3	15/4	4/4	24/3	12/4	1/4	21/3	9/4	29/3	17/4

Παρατηρούμε ότι το νωρίτερο που μπορεί να πέσει η πασχαλινή πανσέληνος είναι 21 Μαρτίου, ανήμερα την υποτιθέμενη ημέρα της εαρινής ισημερίας, και το αργότερο είναι 18 Απριλίου. Αντιστοίχως, το νωρίτερο που μπορεί να πέσει το Ορθόδοξο Πάσχα με το ιουλιανό ημερολόγιο είναι στις 22 Μαρτίου και το αργότερο στις 25 Απριλίου (μια βδομάδα μετά την εαρινή πανσέληνο, αν τύχει αυτή να πέσει Κυριακή). Το πρώτο συνέβη για τελευταία φορά  το 2010, το δεύτερο το 1983.

Όμως, ούτε ο Μετώνειος κύκλος είναι τελείως ακριβής -- το είπαμε, πάσχει από σφάλμα μιας ημέρας κάθε 300 χρόνια και κάτι -- ούτε όμως και το ιουλιανό ημερολόγιο. Στην πραγματικότητα, η μέση διάρκεια του κύκλου των εποχών είναι κάτι λιγότερο από 365,25 ημέρες, 11¼ λεπτά της ώρας λιγότερο. Το σφάλμα αυτό, ασήμαντο και τελείως απαρατήρητο στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου, μαζεύεται σε 1 ημέρα κάθε 128 χρόνια, κι έτσι σήμερα η εαρινή ισημερία δεν πέφτει πια στις 21 Μαρτίου, πέφτει γύρω στις 8 Μαρτίου με το ιουλιανό ημερολόγιο.

Η Δυτική Εκκλησία το αντιλήφθηκε αυτό στην Αναγέννηση, και ήδη το 1583 διόρθωσε το ημερολόγιο και τον υπολογισμό του Πάσχα, αφαιρώντας τρεις ημέρες από το σεληνοδρόμιο (έτσι λέγεται ο εκκλησιαστικός υπολογισμός των φάσεων της Σελήνης), μετακινώντας κατά 10 ημέρες το κανονικό ημερολόγιο (διατάζοντας η επομένη της 4ης Οκτωβρίου 1583 να υπολογιστεί ως 15η Οκτωβρίου -- δεν ξέρω τι προβλέφθηκε για τα νοίκια και τους μισθούς!) και ορίζοντας ότι στο μέλλον θα αφαιρείται κάθε 300 χρόνια (το 1800, το 2100, το 2400...) μία ημέρα από το σεληνοδρόμιο και ότι δεν θα είναι δίσεκτα τα έτη των αιώνων (1700, 1800, 1900...) εκτός αν διαιρούνται δια 400 (όπως το 1600 και το 2000). Έτσι δημιουργήθηκε το γρηγοριανό ημερολόγιο, που σιγά-σιγά διαδόθηκε σ'όλο τον πολιτισμένο κόσμο (η Ελλάδα το υιοθέτησε μόλις το 1923, η δε Εκκλησία της Ελλάδας, μαζί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ένα χρόνο αργότερα, αλλά μόνον όσον αφορά τις ακίνητες εορτές, και με μια μικρή διαφορά που μόνο το 2900 θα φανεί, έτσι για να μην πει κανείς πως συντάχθηκε με τους επικατάρατους Παπικούς...)

Έτσι το παραπάνω πινακάκι διαμορφώθηκε ως εξής για τον 20ό και τον 21ο αιώνα στο μεσοβέζικο ημερολόγιο (το "διορθωμένο ιουλιανό") της Ελλαδικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου:

υπόλ. διά 19	0	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	13	14	15	16	17	18
εαρινή πανσέλ.	18/4	7/4	26/4	15/4	4/4	23/4	12/4	1/5	20/4	9/4	28/4	17/4	6/4	25/4	14/4	3/4	22/4	11/4	30/4

(απλώς προσθέσαμε 13 ημέρες στο προηγούμενο πινακάκι). Η πασχαλινή πανσέληνος πέφτει λοιπόν πάντα Απρίλιο, εκτός από μία φορά κάθε 19 χρόνια (το 1983, το 2002 κ.ο.κ.) που συμπίπτει με την Πρωτομαγιά. Το ίδιο το Πάσχα βέβαια πέφτει πολύ συχνότερα Μάιο· έτσι έγινε λ.χ. φέτος (2013), που έπεσε στις 5 Μαΐου.

Φυσικά, μ'αυτό το σύστημα η πασχαλινή "πανσέληνος" όχι μόνο δεν συμπίπτει με την πραγματική πανσέληνο, αλλά δεν είναι καν αναγκαστικά η πρώτη πανσέληνος της άνοιξης. Αμα πέφτει Πρωτομαγιά λ.χ., είναι φανερό ότι και 30 μέρες πρωτύτερα, δηλ. την 1η Απριλίου, πάλι πανσέληνο θα έχουμε! Αλλά και η εσωτερική λογική του εκκλησιαστικού έτους διαταράσσεται: η γιορτή του Αγ. Γεωργίου (κατ'αρχήν 23 Απριλίου), που περιλαμβάνει στην ακολουθία της αναστάσιμα τροπάρια, γιατί με το ιουλιανό ημερολόγιο έπεφτε σχεδόν πάντοτε μετά το Πάσχα, σήμερα πέφτει συχνότατα πριν από αυτό, και ως εκ τούτου μετατίθεται για τη Δευτέρα του Πάσχα, ενώ η νηστεία των Αγ. Αποστόλων, που κανονικά εκτείνεται απ΄την επομένη της Κυριακής των Αγίων Πάντων (57 ημέρες μετά το Πάσχα) μέχρι και την παραμονή της γιορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (28 Ιουνίου), εξαφανίζεται όταν (όπως φέτος) το Πάσχα πέσει 3-8 Μαΐου.

Για την πασχαλινή πανσέληνο των Δυτικών θα έπρεπε να πάρουμε το ίδιο πινακάκι και να αφαιρέσουμε τέσσερις ημέρες από τις ημερομηνίες (τρεις που αφαιρέθηκαν με τη διόρθωση του 1583 και μία που αφαιρέθηκε το 1800). Όμως αυτό θα έδινε για τον τρίτο π.χ. χρόνο του κύκλου 22/4, που με το γρηγοριανό ημερολόγιο, όπου η εαρινή ισημερία λογίζεται στις 21/3, είναι η δεύτερη πανσέληνος της άνοιξης (η προηγούμενη, στις 23/3, θα ήταν επίσης εαρινή). Έτσι, το πινακάκι των Δυτικών διαμορφώνεται ως εξής για τον 20ό και τον 21ο (και τον 22ο!) αιώνα:

υπόλ. διά 19	0	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	13	14	15	16	17	18
εαρινή πανσέλ.	14/4	3/4	23/3	11/4	31/3	18/4	8/4	28/3	16/4	5/4	25/3	13/4	2/4	22/3	10/4	30/3	17/4	7/4	27/3

Μια λεπτομέρεια ακόμη, που επισημαίνεται στο πινακάκι με παχιά νούμερα. Παρατηρήσαμε προηγουμένως ότι στο ιουλιανό ημερολόγιο, η πασχαλινή πανσέληνος πέφτει το αργότερο στις 18/4. Αυτό είναι απλή σύμπτωση· αφού ο κύκλος είναι 19ετής, μοιραία, από τις 30 δυνατές ημερομηνίες της πασχαλινής πανσελήνου από τις 21 Μαρτίου και μετά,   μόνον 19 εμφανίζονται στο ιουλιανό πινακάκι, και η πιο όψιμη συμβαίνει να είναι η 18/4. Με τις διορθώσεις όμως του ημερολογίου, θα μπορούσε να προκύψει και η 19/4 ως πασχαλινή πανσέληνος, π.χ. το 2000 ή το 2019. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, "εχόμενη των παραδόσεων", θέλησε να αποφύγει αυτό το ενδεχόμενο, και στην περίπτωση αυτή την επισπεύδει αυθαιρέτως κατά μία ημέρα, τοποθετώντας την στις 18 Απριλίου. Ενός κακού μύρια (εν προκειμένω, άλλο ένα) έπονται: 11 χρόνια μετά, αν δεν έχει ήδη τελειώσει ο μετώνειος κύκλος, η πασχαλινή πανσέληνος πέφτει κανονικά στις 18/4, και για να μην εμφανίζεται η ίδια ημερομηνία δυο φορές σ'έναν κύκλο, επισπεύδεται πάλι κατά μία ημέρα και τοποθετείται στις 17/4. (Τρίτη τέτοια πρόνοια δεν χρειάζεται, γιατί άλλα 11 χρόνια μετά θα έχει οπωσδήποτε αρχίσει νέος κύκλος.) Αυτό φυσικά επηρεάζει την ημερομηνία του Πάσχα μόνον όταν η γρηγοριανή πασχαλινή πανσέληνος θα έπεφτε Κυριακή και γίνεται Σάββατο, όποτε το Πάσχα των Δυτικών επισπεύδεται κατά μία εβδομάδα. Χωρίς αυτή τη διόρθωση, θα μπορούσε να πέσει και στις 26 Απριλίου.

Πότε λοιπόν συμπίπτει το Ορθόδοξο Πάσχα με το Καθολικό;

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω πινακάκια, τον 20 και 21ο αιώνα η ιουλιανή πασχαλινή πανσέληνος πέφτει:

• 4 ημέρες μετά τη γρηγοριανή, όταν το έτος, διαιρούμενο δια 19, αφήνει υπόλοιπο 0, 1, 3, 4, 6, 8, 9, 11, 12, 14, 15, ή 17,
• 5 ημέρες μετά, όταν το έτος, διαιρούμενο δια 19, αφήνει υπόλοιπο 5 ή 16,
• 34 (!) ημέρες μετά, όταν το έτος, διαιρούμενο δια 19, αφήνει υπόλοιπο 2, 7, 10, 13 ή 18.

Στην τελευταία περίπτωση, εννοείται ότι τα δύο Πάσχα δεν μπορούν να συμπέσουν -- απέχουν μάλιστα ακριβώς 5 εβδομάδες (όπως φέτος, που το γρηγοριανό Πάσχα έπεσε την 1η Απριλίου), ή, σπανιότερα, 4 εβδομάδες (το πότε συμβαίνει αυτό το αφήνουμε ως άσκηση στον αναγνώστη. Συνέβη πάντως το 1994 και το 1997 και θα ξανασυμβεί το 2021.) Για να συμπίπτουν, πρέπει οι δύο ημερομηνίες της πασχαλινής πανσελήνου να απέχουν μόνο 4 ή 5 ημέρες και να μη μεσολαβεί μεταξύ τους Κυριακή (γιατι αν μεσολαβεί, θα γιορτάσουν τότε το Πάσχα οι Δυτικοί, ενώ οι Ορθόδοξοι θα περιμένουν την επόμενη Κυριακή). Αυτό θα συμβεί αν η ιουλιανή πασχαλινή πανσέληνος πέσει Πέμπτη, Παρασκευή ή Σάββατο· τότε η γρηγοριανή π.π. θα πέσει την προηγούμενη  Κυριακή, Δευτέρα ή Τρίτη αντιστοίχως, και όλοι οι Χριστιανοί θα γιορτάσουν το Πάσχα την Κυριακή που ακολουθεί. Αυτό βεβαίως συμβαίνει αρκετά συχνά (14 φορές στις 19 η διαφορά των δύο πασχαλινών πανσελήνων είναι 4-5 ημέρες και 3 φορές στις 7 πέφτουν τις ημέρες της εβδομάδας που είπαμε· επομένως τα δύο Πάσχα συμπίπτουν σχεδόν μια φορά στις 3. Κάτι λιγότερο από μια φορά στις 4 -- ακριβέστερα, 5 φορές στις 19 -- απέχουν ένα μήνα γεμάτο, και 8 φορές στις 19 απέχουν μία εβδομάδα. Η μικρή περιπλοκή που ανακύπτει όταν το έτος, διαιρούμενο δια 19, αφήνει υπόλοιπο 5 ή 16 δεν αλλοιώνει ποιοτικά αυτό το αποτέλεσμα.)

Και μπορεί αυτό να τύχει δυο χρονιές συνέχεια;

 Ναι, αλλά μάλλον σπάνια. Είναι βεβαίως αδύνατον όταν σ'ένα από τα δύο συνεχόμενα έτη οι δύο πανσέληνοι απέχουν πολλές εβδομάδες· επομένως, μόνο στις διετίες που αντιστοιχούν στα υπόλοιπα 0-1, 3-4, 4-5, 5-6, 8-9, 11-12, 14-15, 15-16, και 16-17 θα μπορούσε να συμβεί. Αλλά στις διετίες 0-1, 3-4, 5-6, 8-9, 11-12, 14-15 και 16-17, η πασχαλινή πανσέληνος του δεύτερου έτους πέφτει (σε ημερομηνία) 11 ημέρες πριν από εκείνη του πρώτου έτους, δηλαδή στην πραγματικότητα 365-11 = 354 = 7*50 + 4 ημέρες μετά, και δεν είναι δυνατόν να πέφτει και τις δύο χρονιές στις μέρες της εβδομάδας που θέλουμε: αν την πρώτη χρονιά της διετίας η ιουλιανή π.π. πέσει Πέμπτη, Παρασκευή ή Σάββατο, την επόμενη χρονιά θα πέσει αντιστοίχως Δευτέρα, Τρίτη ή Τετάρτη.

Την κατάσταση σώζουν, παρά τη γρουσούζική τους φήμη, τα δίσεκτα χρόνια. Αν το δεύτερο έτος της διετίας είναι δίσεκτο, τότε η π.π. πεφτει όχι 365-11 παρά 366-11=355 ημέρες, ήτοι 50 εβδομάδες και 5 μέρες μετά· οπότε αν την πρώτη χρονιά πέφτει Σάββατο, τη δεύτερη θα πέσει Πέμπτη (και οι αντίστοιχες γρηγοριανές πανσέληνοι θα πέσουν Τρίτη και Κυριακή). Αυτό θα συμβεί το 2071-2072.

Αν κοιτάξουμε και τις διετίες 4-5 και 15-16, όπου η ιουλιανή π.π. του δεύτερου έτους πέφτει σε ημερομηνία όχι 11 μέρες πριν παρά 19 ημέρες μετά την π.π. του πρώτου, δηλ. στην πραγματικότητα 365+19 = 384 = 7*55 -1 (ή, αν το δεύτερο έτος είναι δίσεκτο, 366+19 = 385 = 7*55) ημέρες μετά, βλέπουμε ότι λόγω της διόρθωσης μιας μέρας που κάνουν οι Δυτικοί στα έτη με υπόλοιπο 5 και 16, τα δύο Πάσχα συμπίπτουν άμα η ιουλιανή π.π. του πρώτου έτους πέφτει Σάββατο (ή και Παρασκευή αν το δεύτερο έτος είναι δίσεκτο). Αυτό συνέβη στη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων (το 1915-16 και το 1942-43) και πιο πρόσφατα το 2010-2011, και θα ξανασυμβεί το 2037-2038:

έτος	υπόλ. διά 19	ιουλ. π.π.	γρηγ. π.π.	Πάσχα
2010	15	Σάββατο 21/3 = 3/4	Τρίτη 30/3	Κυρ. 4/4
2011	16	Παρασκ. 9/4 = 22/4	Κυριακή 17/4 (*)	Κυρ. 24/4
2037	4	Σάββατο 22/3 = 4/4	Τρίτη 31/3	Κυρ. 5/4
2038	5	Παρασκ. 10/4 = 23/4	Κυριακή 18/4 (*)	Κυρ. 25/4

(*) Θα ήταν την επομένη (τη Δευτέρα) αν δεν συνέβαινε η προαναφερόμενη έκτακτη διόρθωση, αλλά το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.

Μνήσθητί μου, Κύριε...

Από ιστολόγιο καλού κατά βάση ανθρώπου, ο οποίος δυστυχώς φαίνεται να έχει μανία καταδιώξεως:

" Ο κος Soros ανηκει σε αυτη την διαβολικη φαρα των απoστατων εβραιων. Δεν θα σταθω στο σκοτεινο ρολο που επαιξε η οικογενεια του. Η εσχατολογικη προσεγγιση αι κοσμοθεωρια του περι επιβολης παγκοσμιας διακυβερνησης φαινεται και από το γεγονος ότι ο πατερας του ηταν Εσπεραντιστης. "

Δεν βάζω υπερσύνδεσμο - ψάξτε το μόνοι σας. Προσέξτε μόνο αν έχετε ευαίσθητα αυτιά ή
τάση προς τριχόπτωση - κινδυνεύετε να κουφαθείτε ή να καραφλιάσετε!

Σοφά λόγια απο το Διαδίκτυο

"Η πίστη οτι υπάρχει παρασκήνιο πίσω από το παρασκήνιο και ακόμα πιο πίσω άλλο παρασκήνιο είναι υπερβολή όταν η ανθρώπινη ανοησία αποτελεί περισσότερο πρόσφορη εξήγηση."
(Από το ιστολόγιο του Abravanel)